بويژه در اين برهه امام باقر از سختيها و ستمهاى امويّان بى بهره نبود، زيرا او پناهگاه حق و حق خواهان و پايگاه مظلومانى بود كه با سياست امويّان به ستيز برخاسته بودند.

در آن برهه شيعه به خاطر اقدامات ستمگرانه بنى اميّه، به مصايب و شدايد بزرگى گرفتار آمد چنان كه امام باقر مى‌فرمايد:

«سپس حجاج آمد. او شيعيان را به بدترين شكل مى‌كشت و آنان را به هر گمان و تهمتى دستگير مى‌كرد».

اوضاع به گونه‌اى بود كه اگر كسى را زنديق و يا كافر مى‌خواندند، برايش خوشايندتر از آن بود كه وى را شيعى و هواخواه على عليه السلام بدانند.

از آنجا كه خليفه اموى مى‌خواست حكومت خود را بر امام باقر تحميل كند و قدرت خود را به رخ او بكشد، درست همانند رفتارى كه جهان امروز سياست با مخالفان سياسى خود انجام مى‌دهد، آن‌حضرت را به شام فرا خواند. امام باقر نيز فرزند عزيزش امام صادق را در اين سفر با خود برد.