احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٧ - تفصيل احكام
«كار خود را براى خدا قرار دهيد وآنرا براى مردم انجام ندهيد، زيرا آنچه براى خدا بوده است، براى خدا است، وآنچه براى مردم بوده است، به پيشگاه خداوند صعود نمىكند.»
٥- زراره مىگويد:
سألت أبا جعفر عليه السلام عن الرجل يعمل الشيء من الخير فيراه إنسان فيسرّه ذلك، قال: «لا بأس، ما من أحد إلّاوهو يحبّ أن يظهر له في الناس الخير، إذا لم يكن صنع ذلك لذلك» [١].
از امام باقر عليه السلام سؤال كردم درباره شخصى كه كار خيرى انجام مىدهد وانسانى اورا مىبيند پس او از اين امر خوشحال مىشود آيا اين ريا است؟ فرمود: «اشكال ندارد، زيرا هيچ كسى نيست مگر اينكه دوست دارد بين مردم به خير وخوبى معرفى شود، اما بشرطى كه او آن كار را بخاطر آن (يعنى شهرتطلبى و در ميان مردم مطرح شدن)، انجام نداده باشد.»
٦- راوى مىگويد:
قلت لأبي عبداللَّه عليه السلام: الرجل يدخل فيالصلاة فيجود صلاته ويحسنها
، رجاء أن يستجر بعض من يراه إلى هواه، قال: «ليس هذا من الرياء» [٢].
به امام صادق عليه السلام عرض كردم كه شخصى وارد نماز مىشود پس نمازش را خوب ونيكو انجام مىدهد به اميد اينكه كسانى كه اورا مىبينند، جذب او وطرفدار آيين او شوند. فرمود:
«اين ريا نيست.»
٧- امام صادق عليه السلام فرمود:
[١] - وسائل الشيعة، ج ١، ابواب مقدّمة العبادات، باب ١٥، حديث ١.
[٢] - همان، باب ١٦، ص ٥٦، حديث ٣.