احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٤ - وجوب قيام (ايستادن)

بايد در هنگام تلفظ تكبير كاملًا ايستاده باشد بعد براى ركوع خم شود واگر تلفظ حروف آخر تكبيرة الاحرام با خم شدن او براى ركوع، هم زمان شود، نماز باطل است.

ج- اگر بعد از قرائت حمد وسوره، بنشيند وركوع را فراموش كند وبعد به ياد آورد، واجب است كه به طور كامل وراست بايستد، سپس از حالت ايستاده به ركوع رود تا ركنيت قيام متصل به ركوع تحقق يابد، وصحيح نيست كه از حالت نشسته، به صورت خميده وكمانى بلند شود وخود رابه حالت ركوع قرار دهد بدون اينكه كاملًا ايستاده باشد.

د- اگر حمد وسوره يا تسبيحات اربعه را از روى فراموشى در حالت نشسته بخواند وبعد به ياد آورد، اعاده قرائت بر او واجب نيست ولى از جهت ركوع، واجب است كه بايستد. اگر چه احتياط استحبابى مقتضى است كه در حال قيام، حمد وسوره را هم از نو بخواند.

ه- اگر قيام بعد از ركوع را سهواً ترك كند واز حالت ركوع، مستقيماً به سجده رود، نمازش صحيح است.

٤- در شرايط طبيعى وعادى، همين كه راست بايستد، به گونه‌اى كه در عرف قيام ناميده شود، قيام وايستادن واجب تحقق مى‌يابد. تحقق استقرار (آرامش بدن) هم به اين است كه بدن واعضايش را حركت ندهد. وجوب استقرار، در ميان فقها، مشهور وموافق احتياط واجب است. اما استقلال در قيام اين است كه برچيزى تكيه نكند واين هم مشهور وموافق احتياط مستحب است.