احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٦ - حديث شريف

هيچگاه از خداوند دور نشده است. وكسى هم كه اسائه ادب كرده وحرمت خدارا شكسته ودر حال سجده قلب خود را به غير او سپرده است هيچگاه به او نزديك نشده است. پس مانند سجده شخص فروتن وذليل سجده كن؛ سجده كسى كه دانسته است كه از خاك بى‌ارزش كه خلق آنرا لگد مال مى‌كنند، آفريده شده واز نطفه‌اى پديد آمده كه همه آنرا كثيف وآلوده وناپاك مى‌دانند واز نيستى به هستى آورده شده است.

خداوند سجده را باعث تقرّب دلها وروحها به خود قرار داده است. پس كسى كه به او نزديك شده است از غير او دورى جسته است. همانطور كه از ظاهر سجده پيدا است كه شخص نمى‌تواند سجده كامل كند مگر اينكه ازهمه اشياى اطراف خود، واز همه آنچه چشمها آنرا مى‌بينند، پنهان گردد ودر يك حالتى از استتار واحتجاب وعزلت از ديگران قرار گيرد، در باطن نيز خداوند چنين خواسته است. پس كسى كه در نماز به چيز ديگرى غير از خدا، تعلق خاطر داشته باشد، او به همان چيز نزديك است واز حقيقت آنچه خداوند در نمازش از او خواسته است، دور مى‌باشد. خداوند مى‌گويد: «خداوند براى هيچ كس دو دل در درونش نيافريده.» پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هم فرموده است: خداوند متعال فرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه من بردل او آگاه شوم پس اخلاص او را در اطاعت وطلب رضاى خود از او بدانم، مگر اينكه من خودم تربيت، سرپرستى واداره اورا به عهده مى‌گيرم وكسى كه در نماز خود، دل به غير من بسته است، او خود را مسخره مى‌كند واسم او در ديوان زيانكاران نوشته مى‌شود.»

٢- امام صادق عليه السلام نيز فرمود:

«جاء رجل إلى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فقال: يا رسول اللَّه، كَثُرت ذنوبي‌

، وضَعُف عملي، فقال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: أكثر السجود، فإنّه يحطّ الذنوب‌

،