احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٥ - حديث شريف
«در حاليكه پيامبر خدا در مسجد نشسته بود، مردى وارد شد وايستاد ونماز گزارد اما نه ركوع خود را كامل ادا مىكرد ونه سجده خود را. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نوك زدنى مانند نوك زدن كلاغ. اگر او بميرد ونمازش همين باشد، بر غير دين من مرده است.»
٤- روايت شده:
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وقتى ركوع مىكرد، اگر برپشتش آب ريخته مىشد، آب بدون حركت، استقرار مىيافت وبه زمين نمىريخت. [١]
٥- على بن جعفر از برادرش امام موسى بن جعفر روايت مىكند كه:
از او پرسيدم درباره شخصى كه در حال ركوع ياسجده است اما قسمتى از بدن او مىخارد آيا مىتواند دست از ركوع ياسجده بكشد وبدنش را بخاراند؟ فرمود:
«لا بأس إذا شقّ عليه أن يحكّه، والصبر إلى أن يفرغ أفضل» [٢].
«اشكال ندارد اگر براى او مشقت داشته باشد اما اگر صبر كند تا از نماز فارغ شود بهتر است.»
٦- از امام صادق عليه السلام سؤال شد درباره تسبيح در ركوع وسجده، پس فرمود:
«تقول في الركوع: سُبْحانَ رَبِّي الْعَظِيمِ، وفي السجود: سُبْحانَ رَبِّي الْأَعْلى، الفريضة من ذلك تسبيحة، والسنّة ثلاث، والفضل في سبع» [٣].
در ركوع سُبْحانَ رَبِّي الْعَظِيمِ ودر سجده سُبْحانَ رَبِّي الْأَعْلى مىگويى.
[١] - وسائل الشيعه، ج ٤، كتاب الصلاة، ابواب الركوع، باب ١٨، ص ٩٤٢، حديث ٥.
[٢] - همان، باب ٢٣، حديث ١.
[٣] - همان، باب ٤، حديث ١.