گزيده شهاب الأخبار - القضاعي، أبو عبد الله - الصفحة ٦٤
٢٢٦.مِن حُسنِ إسلامِ المَرءِ تَركُهُ مالايَعنيهِ ؛ [١]
.از نيكويىِ مسلمانىِ آدمى اين است كه از آنچه به كارش نمى آيد ، دست بدارد .
٢٢٧.مَن حَمَلَ سِلعَتَهُ فَقَد بَرِى ءَ مِنَ الكِبرِ ؛ [٢]
.هركه بار خود را برگيرد ، از تكبّر به دور باشد .
٢٢٨.مَن خَافَ اللّه َ خَوَّفَ اللّه ُ مِنهُ كُلَّ شَى ءٍ و مَن لَم يَخَفِ اللّه َ خَوَّفَهُ اللّه ُ مِن كُلِّ شَيءٍ ؛ [٣]
.هر كه از خدا بهراسد ، خداوند ، همه چيز را از وى بيمناك كند و هر كه از خدا نهراسد، خداوند او را از همه چيز بيمناك كند .
٢٢٩.مَن رَأىَ عَورَةً فَسَتَرَها كانَ كَمَن أحيا مَوؤُدَةً مِن قَبرِها ؛ [٤]
.هركه زشتكارى پنهانى را [از برادر دينى خود] ببيند و آن را آشكار نكند، مانند كسى است كه زنده به گورى را از گور رهانيده باشد . [٥]
٢٣٠.مَن سُئِلَ عَن عِلمٍ يَعلَمُهُ فَكَتَمَهُ اُلجِمَ بِلِجامٍ مِنَ النّارِ ؛ [٦]
.هر كه را از دانشى بپرسند كه از آن آگاه است و او [دانش خود را] پنهان
[١] المعجم الكبير ، ج ٣ ، ص ١٢٨ . در منابع شيعى از امام سجّاد عليه السلام : قرب الإسناد ، ص ٦٧ .[٢] مسند الشهاب ، ج ١ ، ص ٢٤٧ .[٣] همان ، ص ٢٦٥ .[٤] مسند أحمد ، ج ٤ ، ص ١٤٧ .[٥] «عَوره» در لغت به معناى رخنه اى است كه در مرز يا در ميان سپاهيان پديد آيد و از آن ناحيه ، بيم هجوم دشمن برود . همچنين بر هر كارى كه آدمى از روى حيا آن را پوشيده مى دارد ، اطلاق مى شود . در حديثى از امام صادق عليه السلام ، «عوره» به لغزش در كردار يا گفتارى كه عيب شمرده مى شود ، تفسير شده است .[٦] سنن ابن ماجة ، ج ١ ، ص ٩٧ .