علم غيب (آگاهى سوم) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٠ - آيه هشتم

در اين آيات كه مانند آنها در قرآن فراوان است هدف، نفى اقتضاء ذاتى است يعنى خود موضوع بالذات چنين اقتضايى ندارد. ولى چنين نفى هايى بر دو نوع اند:

١. گاهى چنين نفى ابدى و جاودانى است. به هيچ وجهى قابل دگرگونى نيست مانند(ما كانَ اللّهُ لِيضيعَ إِيمانكم); شأن خدا نيست كه پاداش ايمان هاى شما را ضايع سازد. زيرا ضايع كردن پاداش، يك نوع ستم و يا تخلف وعده است كه ذات خدا از هر دو نوع پيراسته است.

ولى گاهى، همين نفى، به عناوين ديگر دگرگون مى شود مانند آيه اخير، چنان كه مى فرمايد:

(وَما كانَ لِرَسُول أَن يَأتى بآية إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ).

«شأن هيچ پيامبرى نيست كه از پيش خود بدون استمداد از قدرت الهى، معجزه هايى بياورد مگر به فرمان خدا».

هدف آيه اخير اين است كه هيچ پيامبرى، از جانب خدا، چنين قدرتى ندارد، ولى نداشتن چنين قدرتى گواه بر آن نيست كه مطلقاً نتواند معجزه اى بياورد، بلكه در پرتو قدرت خداوند مى تواند دست به اعجاز بزند.

***