علم غيب (آگاهى سوم) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣٠ - گواه هايى از احاديث اسلامى

امير مؤمنان(عليه السلام) در اين پاسخ با يادآورى علم و آگاهى خطا ناپذير خدا، متذكر مى گردد كه من موظفم در زندگى عادى خود از اسباب و علل عادى بهره گيرم و آگاهى من از غيب، ملاك عمل من نيست.

و نيز در روايات اسلامى مى بينيم كه پيشوايان ما تأكيد مى كنند كه ملاك قضاوت و داورى آنان همان گواه ها و سوگندها است نه علوم و آگاهى هاى سوم، چنان كه امام صادق(عليه السلام) از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)نقل مى كند كه آن حضرت فرمود:

«انّما أقضى بينكم بالبيّنات والأيمان...».[١]

«من ميان شما به شاهدها و سوگندها داورى مى كنم...».

و اين كه از برخى از احاديث استفاده مى شود كه امام(عليه السلام) در قضاوت و داورى خود در اجراء حدود مى تواند به علم خود عمل كند، باز منظور علمى است كه دستاورد راه هاى عادى و اسباب ظاهرى باشد مثل اين كه با چشم خود ببيند كه كسى شراب مى خورد. به روايت زير توجه كنيد:

«الواجب على الإمام إذا نظر إلى رجل يزنى أو يشرب خمراً أن يقيم عليه الحدّ ولا يحتاج إلى بيّنه