مديريت در خانه و خانواده - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٨٩
٦- ٤. بازيگوشى و شيطنت كودكانه شيطنت، بازيگوشى و حالت فعّال و پرجنب و جوش كودك ناشى از سلامت جسمى، روانى و ذهنى او است و چنين كارهايى- به ويژه براى پسران- امرى طبيعى است و نبايد موجب نگرانى پدر و مادر شود. آنها بايد با صبر و حوصله و تدبير، اينگونه رفتارها را تحمل كنند.
البته پدر و مادر بايد اين رفتارها را در مسير صحيح هدايت كنند تا به بىقيدى منتهى نشوند.
براى مثال، درست است كه كودك بايد بازى كند، ولى بايد بياموزد كه به ديگران صدمه نزند، براى همسايگان مزاحمت ايجاد نكند، هنگامى كه به پارك مىرود گلها را پر پر نكند، حيوانات را نيازارد و تجربه نشان داده است كه اينگونه كودكان فعال و با نشاط و پرتحرك، گرچه در دوران خردسالى براى والدين خود مشكلات و ناراحتيهايى ايجاد مىكنند، اما در بزرگسالى از هوش و استقامت بيشترى برخوردارند. بنابراين، بايد در انتظارات خود از كودكان تجديد نظر كرد و به چشم بزرگسالان در آنان ننگريست. «١» در روايتى از پيغمبر اكرم (ص) آمده است:
شيطنت و ستيزهجويى كودك در دوران خردسالى نشانه فزونى عقل و انديشه او در بزرگسالى است. «٢» در روايتى ديگر مىفرمايد:
چه خوب است كه فرزند انسان در خردسالى بازيگوش و پرجنب و جوش باشد تا در بزرگسالى فردى حليم و بردبار گردد ... سزاوار نيست كه كودك جز اين باشد. «٣» ٧- ٤. پاسخگويى به پرسشهاى كودك كودك از سال دوم زندگى به تدريج لغات و كلماتى را فرامىگيرد و به تكلّم مىپردازد. با افزايش توانايى او در سخن گفتن پرگويى او نيز افزوده مىشود. از اين رو، مرحله سنّى ٣ تا ٧