مديريت در خانه و خانواده - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٦٨
مهماندارى، آدابى دارد كه اگر كدبانوى خانه از آن آگاه باشد و كاردانى و تدبير خود را در آن به كار گيرد، مىتواند به خوبى و آسانى، بهترين مجلس را برگزار كند و نزد شوهر و مهمانها سربلند گردد.
برخى از اين آداب عبارتاند از:
١. آسانگيرى از آفتهاى بزرگى كه باعث كم شدن مهمانيها و رفت و آمدهاى دوستانه مىشود، تكلّف است.
وقتى كارى را مىتوان به آسانى انجام داد، چرا بايد آن را با سختى و مشقت همراه كرد؟
سفارش اسلام به خانوادهها و به ويژه خانمهاى خانهدار اين است كه مهمانيها را ساده و آسان برگزار كنند و خود را به سختى نيفكنند. امام صادق (ع) درباره رسول خدا (ص) مىفرمايد:
نَهى عَنِ التَّكَلُّفِ لِلضَّيْفِ بِما لا يَقْدِرُ عَلَيْهِ الّا بِمَشَقَّةٍ. «١» [آن حضرت] از زحمت انداختن خود براى مهمان به امورى كه بر آن توانايى ندارد مگر با مشقت و سختى، نهى كرده است.
تكلّف در مهماندارى اين است كه كدبانوى خانه براى مهمان متحمل زحمت و خرج سنگين شود، انواع غذاها و خورشها را تهيه كند و سفره رنگين در حد غير متعارف و زايد بر نياز و شأن خانوادگىاش پهن كند؛ به گونهاى كه كار را بر مهمانان نيز مشكل سازد.
٢. همراهى با مهمان ادب اقتضا مىكند كه ميزبان در جمع مهمانان حضور يابد و همراه مهمانها دست به سفره شود و آنان را همراهى كنند تا علاوه بر خوردن غذاهاى لذيذ و مطبوع از نعمت انس و الفت نيز برخوردار شوند. رسول خدا (ص) مىفرمايد:
هر كس دوست دارد كه خدا و رسولش او را دوست بدارند بايد همراه مهمانش غذا بخورد. «٢» ٣. پذيرايى شايسته سزاوار است كه ميزبان با چهرهاى بشّاش و برخوردى محبتآميز و با صفا و گرمى از مهمانها