مديريت در خانه و خانواده - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٨٨
نمىتواند علت آن را بفهمد و توجيه كند. از اين رو، گرفتار سرگيجه و تناقض روحى شده و دو شخصيتى مىگردد و كشمكشى دردناك در روحش پيدا مىشود. «١» ٣- ٤. پرهيز از افراط و تفريط در محبت كودك از نظر محبت بايد اشباع شود و احساس كمبود نكند. از اين رو، هر چه بيشتر به او محبت كنند، بهتر و در تربيت صحيح او مؤثرتر است؛ اما ابراز محبت بايد عاقلانه باشد. از اين رو، نه بايد با ابراز محبت زياد او را لوس بارآورد و نه بايد از وارد كردن او در گود زندگى ترسيد. «٢» ٤- ٤. تأثير روابط والدين در تربيت پدر و مادر بايد در نظر فرزندان داراى شخصيت و ابهّت باشند تا تربيت صحيح براى آنان ممكن گردد. از اين رو، نبايد يكديگر را در حضور فرزند تحقير كنند، تا نقش ارشادى و تربيتى آنان همچنان بر جاى بماند.
اگر پدر و مادر به علّت برخوردارى از كمالات روحى، وقار، ادب، بزرگوارى، قاطعيت و جدّيت، پرهيز از كارهاى سبك و زياده روى نكردن در شوخى و مانند آن، شخصيتى قابل احترام نزد فرزندان داشته باشند، فرزندان به طور طبيعى به اطاعت از آنها مايل مىشوند. «٣» ٥- ٤. پرهيز از وعده دروغ نبايد به فرزند وعده دروغ داد و نبايد او را گول زد و با دروغ، خود را از شر او خلاص كرد.
همچنين نبايد او را با موهوماتى از قبيل لولو، صداى سگ و گربه و مانند آنها ترساند و يا براى او افسانههاى رعبآور و وحشتانگيز نقل كرد. بلكه بايد با رفتار شايسته، بيان واقعيتها و حقايق، نطق و استدلال در خور فهم آنها و ذكر داستانهاى واقعى، فرزندان را با شخصيت و داراى اعتماد به نفس بار آورد. «٤»