مديريت در خانه و خانواده - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٩٠
سالگى به دوران پرگويى نيز مشهور است.
در اين مرحله كودك رغبتى شديد به شناسايى اشيا، پديدهها و جهان پيرامون خود پيدا مىكند و به سان انسانى گرسنه مىماند كه مىخواهد از غذاهاى رنگارنگ پيرامون خود تغذيه كند.
بر اين اساس، مدام مىپرسد و گاهى با پرسشهاى پى در پى خود مادر را خسته مىكند.
اين پديده نشانه رشد كنجكاوى در كودك است و تربيت صحيح اين حسّ در رشد فكرى كودك آثارى عميق دارد. از اين رو، اطرافيان كودك و به ويژه مادر بايد در برابر پرسشهاى مداوم كودك حوصله و بردبارى از خود نشان دهد و به زبانى كه كودك قادر به فهم آن باشد، به پرسشهاى او پاسخ دهند. «١» در برابر پرسشهاى كودك بايد طورى رفتار شود كه نه غريزه پرسشگرى او سركوب گردد، نه پرسشها بىپاسخ بمانند و نه پاسخهاى دروغ و نادرست به او داده شود.
٨- ٤. مديريت در تربيت پسران و دختران از مسائل مهم در تربيت، توجه به تفاوتهاى موجود ميان دختر و پسر است. براى اينكه دختران و پسران هنگام بلوغ با مشكلى رو به رو نشوند و به تدريج با نقش خاص خود به عنوان دختر يا پسر آشنايى يابند، بايد از همان ابتدا جداگانه با آنها رفتار شود. اين مسئله درباره دختران اهميتى بيشتر دارد؛ زيرا آنها زودتر از پسران بالغ مىشوند.
در تعاليم اسلامى به اين حقيقت توجه كامل و توصيه شده است كه از حدود شش سالگى با دختر و پسر به روشى جداگانه رفتار شود. روايات اسلامى سفارش كردهاند كه نبايد دختر بچه شش ساله را پسر بچه يا مرد نامحرم ببوسد و در بغل گيرد. همچنين زنان نامحرم بايد از بوسيدن پسر بچّهاى كه سنش از هفت سال گذشته است خوددارى كنند. همينطور توصيه كردهاند كه بستر خواب كودكان در شش سالگى از هم جدا شود.
مراعات اين اصول سبب مىشود كه دختران و پسران از همان آغاز به تدريج نقش مردانه و زنانه مناسب را پيدا كنند و براى بلوغ آمادگى كافى داشته باشند.
به هر حال، بايد در دوران كودكى زمينه رشد ويژگيهاى فطرى دختر و پسر در خانواده فراهم آيد و در مسيرى كه آفرينش با تدبيرى حكيمانه پيش پاى آنها نهاده است، سوق داده شوند. «٢»