مديريت در خانه و خانواده - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٧١
با اين توضيح به چند نكته در راه و رسم معاشرت با افراد اشاره مىكنيم.
١. معاشرت با نيكان در اسلام، سفارش شده كه انسان، نيكان و پرهيزكاران را براى همنشينى خود برگزيند. روابط افراد براساس تقوا تنظيم گردد. هر معاشرتى كه بر اين چارچوب منطبق نباشد به انسان آسيب مىرساند. قرآن كريم مىفرمايد:
الْاخِلّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ الَّا الْمُتَّقينَ. (زخرف: ٦٧)
دوستان [در دنيا]، در روز قيامت برخى دشمن برخى ديگرند، مگر پرهيزگاران.
به قول فردوسى:
به عنبرفروشان اگر بگذرى همه جامه تو شود عنبرى وگر بگذرى نزد انگشتگر «١» نيابى از او جز سياهى دگر برخى از افراد و خانوادهها به دليل برخوردارى از بعضى ويژگيها لايق دوستى نيستند واز معاشرت با آنان بايد پرهيز كرد. از اين رو، كدبانوى خانه بايد مواظف باشد افراد بدكار، دروغگو، چاپلوس و سخنچين و مانند اينها را به دوستى و همنشينى انتخاب نكند؛ چرا كه معاشرت با اينگونه افراد، او را از ايجاد يا تداوم ارتباط با افراد خوب و مؤمن بازمىدارد و از طرفى اخلاق و رفتار او را فاسد مىسازد. امام على (ع) مىفرمايد:
از دوستى با بدكار بپرهيز؛ چون تو را ارزان مىفروشد. «٢» در روايتى ديگر مىفرمايد:
از دوستى با دروغگو بپرهيز؛ زيرا دروغگو، سراب را مىماند كه دور را به تو نزديك و نزديك را دور مىنماياند. «٣» چهبسيار روابط دوستانه و خانوادگى كه بر اثر معاشرت با افراد چاپلوس و سخنچين به تيرگى مىگرايد و مايه قطع روابط و گاه دشمنى و آشوب مىشود، ولى با گذشت زمان و