بنابراين، جانباز به لحاظ اينكه يك انسان تعالى طلب و تكامل خواه است، به نيازهاى متعالى، معنوى و استكمالى مى‌انديشد. به همين دليل جانبازان مراقبند تا مبادا فشار رنج‌ها، سختى‌ها، دردهاى جسمى و روانى، مشكلات مالى و اقتصادى، برخوردهاى اجتماعى غلط و از اين قبيل موارد باعث ايجاد ترديد در ايمانشان شود و همواره به شكلى قاطعانه خود را در طريق عقل و ايمان حفظ مى‌كنند و از محيط هايى كه توليد مشكلات ارتباطى، اخلاقى مى‌كند، به منظور پيشگيرى از خسران فردى دورى مى‌گزينند.

اما با حفظ همۀ تقدّسى كه جامعۀ ما براى آن عزيزان قائل است، به ناچار با يك رويكرد واقع بينانه به قضيه جانبازى، اين مورد را نيز بايد به عنوان يكى از آسيب‌هاى خانواده مورد توجه قرار داد و با آن برخورد منطقى نمود.

نقش خانواده در سلامت روانى معلول و جانباز

خانواده محل بازتاب احساسات است. رابطه معلول با پدر و مادر، همسر و بقيۀ اعضاى خانواده و حتى دوستانش جزء انفكاك‌ناپذير از زندگى وى مى‌باشد. نقش خانواده، دوستان و اطرافيان معلول در پيشگيرى و يا كاهش تنش‌هاى روانى و از جمله افسردگى انكارناپذير است. طرز تلقى ديگران، به خصوص والدين، خواهران، برادران و نزديكان شخص معلول دربارۀ نارسايى‌هاى جسمى او بسيار مهم است. پذيرش نقص جسمانى به گونه‌اى رضايت بخش از سوى خانواده و جامعه به مقدار زيادى به روابط خانوادگى و طرز تلقيات فرهنگى دربارۀ مسائل مربوط به ساختار بدن انسان مربوط مى‌شود. محيط نيز از نظر فرهنگ اجتماعى داراى اهميّت ويژه‌اى است. نگاه ارزشى ويژه به توانايى‌هاى جسمى در فرهنگ محلّى بيمار عامل مؤثر در آيندۀ اوست. تعصباتى كه فرهنگ‌هاى خاص دربارۀ صحّت اعضاى بدن، عدم اتكا به ديگران و جذابيت دارند، در طرز تفكر افراد جامعه و ارتباط آنان با افراد معلول مؤثر خواهد بود.

بنابراين خانواده، دوستان و اطرافيان مى‌توانند با برخورد صحيح و منطقى خود فرد معلول را در پذيرش روانى معضل معلوليت و پيشگيرى از اختلالات روانى مانند افسردگى كمك كنند و براى زندگى جديد با شرايط جسمى خود آماده نمايند.