كسى كه براى ترساندن مردم و قصد آشوب و فساد در زمين، سلاح بكشد كه موجب ترساندن مردم و سلب امنيت جامعه شود؛ خواه در خشكى يا دريا و خواه در شهر يا روستا و خواه شب يا روز باشد، محارب محسوب مى‌شود و مستحق حدّ است. [١]

اگر كسى سلاح برگيرد، ولى در اثر ناتوانى موجب هراس هيچ فردى نشود يا اگر سلاح خود را به انگيزه عداوت شخصى به سوى يك يا چند نفر مخصوص بكشد و عمل او جنبه عمومى نداشته باشد، محارب محسوب نمى‌شود. [٢]

حدّ محارب‌

حاكم شرع مخيّر است كه يكى از چهار كيفر زير را درباره محارب اجرا كند:

١- اعدام‌

٢- به‌دار آويختن‌

٣- بريدن دست راست و پاى چپ [٣]

٤- تبعيد

بهتر اين است كه حاكم، جنايت را ملاحظه نمايد و كيفر مناسب را تعيين كند، به عنوان مثال، اگر كسى را كشته، او را بكشند، يا به دار بياويزند؛ اگر به مال مردم دست درازى كرده، دست و پايش را ببرند و چنانچه با حمل سلاح تنها موجب ترس مردم شده، وى را از آن شهر تبعيد كنند. [٤]

كيفيت اجراى حدّ محارب‌

١- اگر مجازات صلب (به دار كشيدن) را در مورد محارب اختيار كنند او را زنده‌

١- در ماده ١٨٣ قانون مجازات اسلامِی درباره تعرِیف «محارب و مفسد فِی الارض» چنِین آمده: «هر کس که براِی اِیجاد رعب و هراس و سلب آزادِی و امنِیت مردم دست به اسلحه ببرد محارب و مفسد فِی الارض مِی‌باشد.»

٢- ر.ک. قانون مجازات اسلامِی، هوشنگ ناصرزاده، ص ٤٩.

٣- برِیدن دست راست و پاِی چپ مفسد و محارب به همان گونه‌اِی است که در حد سرقت عمل مِی‌شود. (ر.ک. قانون مجازات اسلامِی، ص ٥٢، ماده ١٩٦)

٤- تحرِیر الوسِیله، ج ٢، ص ٤٩٣، مسأله ٥.