احکام قضایی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ٣١ - شرایط قذف، قذف کننده و قذف شونده
(انَّ الَّذينَ يُحِبُّونَ انْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ فِى الَّذينَ امَنُوا لَهُمْ عَذابٌ اليمٌ فِى الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ ...)
(نور: ١٩)
كسانى كه دوست دارند زشتىها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد، عذاب دردناكى براى آنان در دنيا و آخرت است.
در جاى ديگر براى مبارزه با آن مىفرمايد:
(وَالَّذينَ يَرْمُونَ الُمحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً ابَداً وَ اولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ) (نور: ٤)
به كسانى كه زنان عفيف را به زنا متّهم مىكنند و چهار شاهد نمىآورند، هشتاد ضربه (شلاق) بزنيد و از آن پس هرگز شهادتشان را نپذيرند كه مردمى فاسقند.
رسول خدا ٦ درباره آن فرمود:
كسى كه به مرد يا زن پاكدامنى نسبت زنا بدهد، خداوند كردار نيكش را از بين مىبرد و روز قيامت هفتاد هزار فرشته از پيشِ رو و پشت سر، او را تازيانه مىزنند، سپس به آتش مىاندازند. [١]
شرايط قذف، قذف كننده و قذف شونده
١- در قذف شرط است كه:
الف- به لفظ صريح باشد و يا ظهور اعتمادآورى در قذف داشته باشند، مثل اينكه بگويد: «تو زنا كردى»، «تو لواط كردى»، «تو زناكار يا لواطكنندهاى»، «با تو لواط شده»، «اى زناكار» و [٢] ....
ب- گوينده به معناى لفظى كه بهكار مىبرد آگاه باشد. [٣]
١- وسائل الشِیعه، ج ١٨، ص ٤٣١.
٢- هرگاه کسِی به قصد نسبت دادن زنا به شخصِی مثلاً چنِین بگوِید: «زن قحبه»، ِیا «خواهر قحبه» ِیا «مادر قحبه»، نسبت به کسِی که زنا را به او نسبت داده محکوم به حد قذف مِیشود و نسبت به مخاطب که به واسطه اِین دشنام اذِیت شده است تا ٧٤ ضربه شلاق تعزِیر مِیشود. (ر.ک. قانون مجازات اسلامِی، ص ٤٢.)
٣- تحرِیر الوسِیله، ج ٢، ص ٤٧٢، مسأله ٢.