سپس نامه مردم كوفه راهم ضميمه آن كرد:
«اى فرزند پيامبر! زودتر به سوى ما بشتاب كه اينك صد هزار شمشير در كوفه آماده يارى شماست، پس درنگ روا مدار.» نامه‌ها را توسط «عابس‌بن ابى شبيب» به مكّه فرستاد. «١» واكنش دستگاه خلافت‌ «نُعْمانِ بن بَشير» فرماندار كوفه، فعّاليتّهاى «مسلم» را زير نظر داشت، ولى به خاطر داشتن روحيّه عافيت طلبى، واكنش حادّى از خودنشان نمى‌داد! عكس العمل او تنهادر حدّ يك سخنرانى نصيحت‌آميز بود كه بر فراز منبر رفت و مردم را از ايجاد فتنه و اختلاف بر حذر داشت. «٢» موضع مسالمت آميز «نُعمان» بر عثمانيان و پيش مرگان بنى‌اميّه گران آمد «٣» و آنان را بر آن داشت كه خود جريان را طى چند نامه به يزيد گزارش كنند كه «اگر تو را به كوفه نيازى هست هر چه سريع‌تر فردى لايق و توانا بدين شهر بگمار، «نعمان» ناتوان است و يا خود را به ناتوانى زده است.» «٤»