تاريخ زندگانى امام حسين(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٦٢

حسين بن على (ع) را پذيرفتيم و او را دعوت كرديم، با نماينده‌اش بيعت نموديم و قول هر نوع همكارى را به وى داديم ولى او ما را به بى‌وفايى و دروغگويى متّهم كرد و خواسته ما را نپذيرفت.
از مكّه تا كربلا كاروان حسينى راه عراق را در پيش گرفت. «عمروبنِ‌سعيد» اميرو مدير حج از سوى حكومت، هنگامى كه باخروج امام (ع) از مكّه، نقشه خود رانقش بر آب ديد و توطئه‌اش براى ترور آن حضرت با شكست مواجه شد، بى‌درنگ گروهى را به فرماندهى برادرش «يَحيى» براى مقابله با امام (ع) و باز گرداندن او به مكه به تعقيبش فرستاد. «١» امام (ع) حاضر به بازگشت نشد و كار به درگيرى و تازيانه كشيدن بر روى يكديگر منجر شد.
سرانجام «يَحْيى» ناكام به سوى «مكّه» بازگشت و امام‌حسين (ع) به راه خود ادامه داد. «٢» در طول مسير و در هر يك از منازل حوادثى روى داد كه به مهم‌ترين آنها اشاره مى‌كنيم.
صِفاحْ «٣» امام (ع) در منزل «صِفاح» با «فَرَزْدَقَ» شاعر- كه از عراق عازم مكّه بود- ديدار كرد و از اوضاع عراق جوياشد. «فَرَزْدَق» گفت: «دلهاى آنان با توست ولى شمشيرهايشان با يزيد » امام (ع) سخن او را تصديق كرد و فرمود:
«تمامى كارها به دست خداست و او هرچه بخواهد انجام مى‌دهد.» «٤»