تاريخ زندگانى امام حسين(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٨

تربيت پدر و مادر از نعمت وجود مربّى انسانيّت، رسول گرامى اسلام نيز برخوردار بود.
مسعودى مى‌نويسد:
«رسول خدا (ص) در دوران كودكى امام حسين (ع)، شخصاً متصدّى تغذيه، تعليم و تأديب او بود.» «١» رسول گرامى اسلام (ص) نسبت به امام حسين و برادر بزرگش امام حسن (ع) علاقه و توجّه خاصّى داشت وآنان را باتمام وجود دوست مى‌داشت. «يَعلَى بن مُرَّه» مى‌گويد:
«در خدمت پيامبر (ص) به مجلس مهمانى مى‌رفتيم؛ در ميان راه به حسين (ع) كه مشغول بازى بود برخورديم. رسول گرامى (ص) به محض ديدن حسين (ع) جلو رفت و دستهاى خود را گشود. كودك از اين سو به آن سو مى‌گريخت و پيغمبر (ص) او را مى‌خندانيد تا آنكه او را گرفت؛ دستى را زير چانه و دست ديگرش را پشت سر حسين (ع) گذارد و او را بوسيد و فرمود:
«حسين از من است و من از حسينم؛ خداوند دوست بدارد كسى را كه حسين را دوست مى‌دارد؛ حسين سبطى از اسباط است.» «٢» «خَيْثَمَةِ بْنِ سُلَيْمان» از «ابُو هُرَيْرَه» نقل مى‌كند كه رسول خدا (ص) فرمود:
«خداوندا! من حسين را دوست مى‌دارم پس تو هم او و دوستانش را دوست بدار.» «٣» روزى رسول اكرم (ص) از كنار خانه فاطمه (س) عبور مى‌كرد، صداى گريه حسين (ع) را شنيد خطاب به دخترش فرمود:
«مگر نمى‌دانى گريه او مرا مى‌آزارد؟» «٤» بدون شك اين اظهار علاقه‌ها تنها يك اظهار علاقه پدربزرگ نسبت به نوه خود نيست، بلكه ريشه آن بر علائق و مبانى عميق فكرى واعتقادى استوار است.