به همين دليل دولت مصدق تصميم گرفت كه قطع رابطه بين دو كشور را اعلام كند، زيرا معتقد بود كه روابط بين دولتها وسيله‌اى برا حفظ دوستى و همكارى متقابل و حل مسائل فى‌مابين مى‌باشد و اگر چنين نتيجه‌اى از آن به دست نيايد، نيازى به آن نيست و بهتر است كه دو كشور در پايتختهاى يكديگر نماينده سياسى نداشته باشند. همچنين مصلحت ايجاب مى‌كرد كه با قطع روابط به تحريكات و توطئه‌هاى روزافزون انگلستان در ايران پايان داده شود. «١» مصدق در پى تصميم دولت ايران در روز ٣٠ مهر ١٣٣١ سفارت انگلستان در تهران را تعطيل و كاركنان آن را از ايران اخراج كرد ودليل آن را عدم توجّه دولت انگلستان به خواست ملت ايران مبنى بر ملّى شدن صنايع نفت، حمايت غيرقانونى از شركت نفت و تحريك ومداخله در امور داخلى ايران دانست. «٢» ايران همچنين اعضاى هيأت ديپلماتيك خود را از لندن فراخواند ومرحله جديدى از نهضت ملّى نفت ايران آغاز شد كه تا سقوط دولت مصدق در ٨ تاريخ روابط خارجى معاصر ايران ١٧٩ آمريكا و كنسرسيوم نفت ايران ص : ١٧٨ ٢ مرداد ١٣٣٢ ادامه پيدا كرد.