آمريكا به جاى كمك به ايران، پيشنهاد وساطت «بانك بين المللى عمران و توسعه»- بانك جهانى- را براى حل اختلاف ايران و انگلستان ارائه داد. دكتر مصدق اين پيشنهاد را پذيرفت و مذاكراتى با رئيس آن بانك در آمريكا انجام داد و سپس به ايران بازگشت و موضوع را به اطّلاع نمايندگان مجلس رساند. «١» پس از مراجعت مصدق به ايران، رئيس بانك جهانى به لندن رفت ومذاكراتى با مقامهاى آن كشور انجام داد و سپس جهت مذاكره وبازديد تأسيسات نفت به ايران آمد و با پيشنهادهاى دكتر مصدق دوباره به آمريكا بازگشت. نمايندگان بانك در آمريكا با مقامهاى آن كشور وانگلستان به مشورت پرداختند و يك بار ديگر عازم ايران شدند. امّا در نهايت چون پيشنهادهاى آنها خلاف اصل ملّى شدن نفت بود، وساطت بانك نيز به نتيجه‌اى نرسيد، «٢» و بحران روابط دو كشور همچنان ادامه يافت. پس از بى نتيجه ماندن وساطت بانك جهانى دو پيشنهاد مشترك ديگر از سوى آمريكا و انگلستان در سال ١٣٣١ ه. ش به ايران ارائه شد و هر چند كه هر يك نسبت به قبلى داراى شرايط بهترى بودند، ولى چون هيچ كدام نظر كامل ايران را تأمين نمى‌كردند نمى‌توانستند مورد موافقت ايران قرار گيرند. «٣» نتيجه شكايت انگلستان در ديوان لاهه‌ دولت انگلستان از ابتداى تصويب طرح ملّى شدن صنايع نفت ايران به ديوان «دادگسترى لاهه» شكايت كرد. و ديوان هم «رأى تأمينى» به نفع دولت انگلستان صادر كرد. اما رسيدگى به صلاحيت خود و ماهيت دعواى انگلستان را به بعد موكول كرد. در مدتى كه قضات دادگاه لاهه مشغول بررسى صلاحيت دادگاه براى رسيدگى به چنين كارى بودند، دولت انگلستان و شركت نفت طُرق ديگرى جهت جلوگيرى نهضت ملّى شدن نفت ايران را در پيش گرفتند كه آخرين آنها شكايت به شوراى امنيت سازمان ملل‌