داده و يك كميسيون نظامى مسؤول بررسى اقدامات نظامى و مسلّح كردن فلسطينيها شود. همچنين افكار عمومى در كشورهاى عربى آماده جنگ احتمالى در فلسطين گردد. «١» همزمان باتصويب طرح تقسيم فلسطين از سوى سازمان ملل متّحد و واگذارى مناصب اجرايى از سوى انگلستان به صهيونيستها و كشتار فجيع دير ياسين و ناصر الدين به دست آنها، زمينه براى مداخله نظامى كشورهاى عربى در فلسطين فراهم شد. سران عربى با استناد به اينكه در فلسطين حكومت قانونى وجود ندارد و دولت سرپرستى انگلستان تمام تجهيزات و سلاحهاى خود را در اختيار صهيونيستها گذاشته و اهالى فلسطين توانايى دفاع از خود را ندارند، در سال ١٣٢٧ (١٩٤٨ م) نيروهاى نظامى خود را از هر سو وارد خاك فلسطين كردند. «٢» اقدامات نظامى اعراب بزودى قرين موفقيت گشت ولى با فشار آمريكا و انگستان اعراب مجبور به پذيرش آتش بس شدند. امتناع انگلستان از فروش اسلحه و مهمات به دولتهاى عربى مانند مصر، اردن و عراق يكى از دلايل پذيرش آتش بس از سوى اعراب بود. صهيونيستها از فرصت استفاده كرده، به تجديد قوا و جمع آورى سلاح و مهمات از كشورهاى مختلف از جمله بلوك شرق پرداختند.
در مرحله دوم جنگ نيز اعراب پيروزيهاى چشمگيرى به دست آوردند، ولى عقب نشينى نيروهاى اردن و عراق از جبهه‌هاى نبرد باعث تقويت روحيه صهيونيستها شد و مواضع ساير دولتهاى عربى مورد تهديد جدّى قرار گرفت. برخلاف مرحله قبل دولتهاى عربى بزودى طرح آتش بس را پذيرفتند. «٣» بعد از اين تحولات، رژيمهاى عربى هر كدام بگونه‌اى با رژيم صهيونيستى وارد مذاكره شدند.
موضع‌اعراب در قبال فلسطين پس‌از تشكيل‌رژيم صهيونيستى‌ يكى از ويژگيهاى نظم جهانى، پس از جنگ جهانى دوم، تقسيم جهان به دو قطب شرق و غرب بود كه سياست خارجى كشورهاى ديگر بويژه جهان سوم تابعى از