بود كه بخشهاى وسيعى از فلسطين را در دست داشتند؛ با وجود اين، نيروهاى عربى به پيروزيهاى بزرگى دست يافتند.
مواضع اسرائيل در فلسطين با يورش ارتشهاى عرب و نيروهاى داوطلب با تهديد جدى رو به رو شد. ابتكار عمل در چهار ماه نخست جنگ در دست اعراب بود اسرائيل در حالى كه نيروهايش رابراى حمله نهايى آماده مى‌ساخت، سعى داشت از تهاجم اعراب جلوگيرى كند. حمله متقابل صهيونيستهابراى عقب راندن اعراب با شكست رو به رو شد. «بن گوريون» نخست وزير وقت رژيم صهيونيستى، پيشنهاد آتش بس داد، ولى اعراب موافقت نكردند و به همين دليل يك ميانجى بين المللى به نام «كنت برنادوت» مسؤول قانع ساختن طرفين شد. سرانجام آتش بس به مدت چهار هفته برقرار گشت صهيونيستها در طول مدت آتش بس خود را بطور كامل مسلّح كردند. شوراى سياسى اتحاديه عرب كه متوجه تجديد سازمان صهيونيستها شده بود، پس از انقضاى زمان آتش بس، دستور شروع جنگ را صادر كرد؛ ولى اين بار اعراب به دليل مشكلاتى از قبيل تحريم تسليحاتى انگلستان و عقب نشينى نيروهاى اردن و عراق از جبهه‌هاى جنگ، نتوانستند به پيروزى دست يابند. از اين زمان به بعد، سير آوارگى فلسطينيان آغاز و رژيم صهيونيستى به عنوان يك رژيم در سازمان ملل به رسميت شناخته شد. «١» جنگ كانال سوئز (١٣٣٥)
اين جنگ، تنها ناشى از محدوديتهايى بود كه «جمال عبدالناصر»، رئيس جمهور فقيد مصر، در امر كشتيرانى بين‌المللى در كانال سوئز ايجاد كرده بود؛ از آنجا كه اين محدوديتها، بيشترين آسيبهاى تجارى را به قدرتهاى اروپايى وارد مى‌آورد، اين قدرتها بطور مستقيم و در حمايت از صهيونيستها به صحنه جنگ كشيده شدند.
سرهنگ جمال عبدالناصر كه در سال ١٣٣١ (١٩٥٢ م) طى يك كودتاى نظامى در