چريكى عليه رژيم صهيونيستى را نداشت. به همين دليل و على رغم ميل باطنى مقامات اردن، درّه اردن محل مبارزه مسلحانه چريكى فلسطينيها عليه صهيونيستها شد. پس از شكست اعراب از اسرائيل در جنگ ١٣٤٦ (١٩٦٧ م) عمليات نظامى فلسطينيها از طريق اردن با فشار اين كشور قطع شد. به دليل حضور فعّال و گسترده فلسطينيها در اردن و ترس از تشكيل دولت در دولت، شاه حسين در سال ١٣٤٩ (سپتامبر ١٩٧٠) دستور قتل عام فلسطينيها را صادر كرد كه درنتيجه سى هزار فلسطينى در اين روز كشته شدند.
از اين پس، صحنه فعاليتهاى ضد صهيونيستى فلسطينيها به لبنان كشيده شد. روابط ساف با اردن تا زمان تيره شدن روابط سوريه و ساف و قطع اميد اين سازمان از سوريه در سطح پايينى بود.
پس از آنكه اختلافات ساف و سوريه در لبنان به اوج خود رسيد و طى نبردهاى طرابلس، ساف و عرفات مجبور شدند از لبنان خارج شده و به تونس بروند، دور جديدى از گرايشات محافظه كارانه در ساف شكل گرفته و روابط اين سازمان با اردن وارد مرحله جديدى شد. عرفات رهبر سازمان منشعب شده آزاديبخش فلسطين، طى رفت و آمدهاى متعدّد به امّان پايتخت اردن و گفتگو با شاه حسين، سرانجام در بهمن ١٣٦٣ (فوريه ١٩٨٥) موافقتنامه‌اى با پادشاه اردن به امضاء رساند كه به توافق امّان معروف است. روح حاكم بر اين توافقنامه لغو انديشه دولت مستقل فلسطينى و تشكيل كنفدراسيون اردنى- فلسطينى بود. اين قرار دادها به دليل مخالفت عناصرى از ساف لغو شد.
شاه حسين بشدت با حركت انتفاضه مخالف بوده و حتى پس از شروع انتفاضه و ترس از آغشته شدن كشورش به امواج انقلاب، روابط ادارى و قانونى ساحل غربى اشغالى را با اردن قطع كرد.
روابط سوريه و ساف: «١» قضيه فلسطين در اعماق تاريخ، سياست و جغرافياى سوريه ريشه دارد. سوريها فلسطين را جزء جنوبى اين كشور مى‌دانند و براى خود نقش كليدى در حل بحران خاورميانه و فلسطين قائل هستند. با اين وجود روابط ساف به عنوان‌