پيمان سابق را كه وعده استقلال به اعراب بود، مورد تأكيد قرار داد. «١» با پايان گرفتن جنگ جهانى اوّل، وعده‌هاى دولت بريتانيا به مردم منطقه به دست فراموشى سپرده شد و تمامى منطقه عربى بين فرانسه و انگلستان تقسيم شد.
اين قرارداد قبل از اينكه بى‌اعتنايى به وعده‌هاى قبلى بريتانيا به اعراب منطقه به شمار آيد، چراغ سبزى به صهيونيستها بود كه توسط قدرتهاى استعمارى انگلستان، فرانسه و روسيه تزارى، جاى پاى آنها بدين منطقه باز مى‌شد.
قيمومت فلسطين توسط انگلستان‌ پيش از اين ياد آور شديم كه جنبش صهيونيسم براى جلب حمايت دولتهاى بزرگ مانند آلمان، عثمانى و بريتانيا با مقامات اين كشورها مذاكره كرد. صهيونيستها بجز انگليسيها- آن هم به دلايلى كه ذكر شد- نتوانستند نظر ساير كشورهاى اروپايى را به خود جلب كنند.
اعلاميه «بالفور» مظهر اتحاد نامقّدسى بود كه در عمل پشتيبانى تمام عيار انگلستان از صهيونيستها را آشكار ساخت. رهبران صهيونيسم معتقد بودند كه جنبش صهيونيسم با استراتژى انگلستان در مورد حفظ آبراه سوئز و راه خشكى به هند مطابقت كامل دارد.
«چرچيل» نخست وزير انگلستان، بعدها اعلام كرد كه براى وعده «بالفور» نبايد انگيزه‌هاى عاطفى قائل شد: بلكه اين وعده براساس منافع عمومى صادرشده است. «٢» روشن است كه منظور چرچيل از منافع عمومى، منافع استعمارى انگليس و صهيونيسم بود.
در راستاى كنترل سرزمين فلسطين توسط انگلستان، ٢٧ روز پس از صدور اعلاميه «بالفور»، نيروهاى انگليسى به فرماندهى ژنرال «آلن بى» «٣» وارد بيت المقدس شدند. در كنفرانس «سان ريمو» در ارديبهشت ١٢٩٩ (٢٦ آوريل ١٩٢٠ م) كه با شركت انگليس،