كه زيانكار خواهيد شد.
بنى اسرائيل در مقابل اصرار حضرت موسى از ورود به اين شهر دريغ ورزيدند و اين بخاطر ترس از درگيرى و جنگ با «عمالقه» بود كه ساكنان اين سرزمين بودند لذا خطاب به حضرت موسى و برادرش هارون گفتند:
«انَّا لَنْ نَدْخُلَها ابَداً مَّادامُوا فيها فَاذْهَبْ انْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا انَّا هيهُنا قاعِدُونَ» «١» مادام كه آنان در آنجا هستند ما هرگز وارد نخواهيم شد: تو با پروردگارت برويد و بجنگيد ما در اينجا بركنار مى‌مانيم.
بر اثر اين نافرمانى بود كه ورود به اين شهر براى يهوديان به مدت چهل سال حرام گرديد. قرآن مى‌فرمايد:
«فَانَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ ارْبَعينَ سَنَةً يَتيهُونَ فِى الْارْضِ» «٢» ورود به آن سرزمين چهل سال بر آنان حرام است كه در بيابانها سرگشته باشند.
حضرت موسى (ع) و هارون با اندك فاصله‌اى وفات كردند و قوم آن حضرت به مدت چهل سال در بيابان «تيه» سرگردان بودند. در اين مدت نسل كهن از بين رفت و نسل جديدى روى كار آمد كه يوشع بن نون رهبرى آنها را به عهده گرفته و نسل جديد را براى ورود به بيت المقدس تشويق كرد. آنها در آستانه ورود به اين سرزمين مقدس در شهر «اريحا» با عمالقه درگير شده و پس از نابود كردن آنان وارد سرزمين «قدس» شدند «٣».
پس از وفات «يوشع بن نون» حضرت طالوت حاكم آنها شد و پس از طالوت حضرت داوود (ع) به مدت چهل سال و بعداز ايشان حضرت سليمان حكومت را به دست گرفتند. «٤» پس از وفات حضرت سليمان (ع) فلسطين به دو قسمت تقسيم شد:
١- يهوزا در جنوب كه پايتخت آن اورشليم بود.
٢- اسرائيل در شمال كه پايتخت آن «شكيم» بود. بنابراين حضرت داوود نه مؤسس مملكتى به نام اسرائيل بود و نه نخستين كسى است كه اورشليم را پايتخت خود قرار داد و نه‌