تعداد يهوديان ايران كه در اواخر عهد ناصرالدين شاه به سه هزار نفر و در اواخر سلطنت رضا شاه به بيست هزار نفر مى‌رسيد، در سال ١٣٣٨ به حدود ٤٥ هزار نفر رسيد. مراكز عمده اقتصادى ايران در اين دوران در دست يهوديان ثروتمند بود. املاك، مستغلّات، صرّافيها، جواهر فروشيها، عتيقه فروشيها، سهام بانكها و كنترل سيستم بانكى نيز در دست اين گروه بود.
بطور كلّى دو رژيم در زمينه‌هاى سياسى، اقتصادى، امنيتى و نظامى همكاريهاى گسترده‌اى داشتند كه اغلب به صورت كمك از سوى رژيم شاه به رژيم صهيونيستى بود.
در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم.
الف- كمكهاى سياسى‌ ١- شناسايى حقوقى بين‌المللى: علاوه بر تصويب طرح تقسيم فلسطين از سوى نماينده ايران، رژيم شاه جزو نخستين دولتهايى بود كه رژيم صهيونيستى را به صورت دوفاكتو به رسميّت شناخت. هدف اصلى سياست خارجى اسرائيل در اين زمان، تثبيت موجوديت اين رژيم و شكستن ديوار انزواى سياسى آن در جهان بود كه با شناسايى اين موجود غاصب از سوى كشورهايى نظير ايران اين هدف عملى مى‌شد. چند سال بعد سفارت اسرائيل در ايران افتتاح شد. «١» ٢- اعطاى تسهيلات مهاجرتى به يهوديان عراق از طريق خاك ايران: پس از تشكيل رژيم صهيونيستى، موج جديدى از مهاجرت يهوديان به سرزمينهاى اشغالى آغاز شد.
عراق يكى از كشورهاى مهاجر فرست بود كه تصور مى‌شد يهوديان در اين كشور مورد آزار و اذيت هستند. «٢» سرويس جاسوسى اسرائيل امكانات مهاجرت يهوديان عراق را به اسرائيل از طريق ايران فراهم كرد.
ب- همكاريهاى اقتصادى‌ همانند بسيارى از نقاط دنيا كه سرمايه داران يهودى اهرمهاى مهم اقتصادى را در