انقلاب اسلامى در ايران رخ مى‌داد.» «١» روزنامه تايمز لندن يادآور مى‌شود كه: شعارهاى انقلاب ايران و بنياد گرايى اسلامى در سرزمينهاى اشغالى در حال رشد است ... بتدريج اسلام جاى ناسيوناليسم را در ميان فلسطينيها مى‌گيرد. «٢» روزنامه شيكاگو تريبون پس از بيهوده خواندن اعتماد اعراب به سوسياليسم عبدالناصر در اوايل دهه ١٩٥٠ و شكست وى در جنگ ١٩٦٧ مى‌نويسد: «چند هفته پيش براى نخستين بار بنيادگرايان مسلمان، رهبرى اعتراضهاى خشونت بار را در باريكه غزّه و غرب رود اردن در دست گرفتند، در حالى كه شعارهاى گذشته توسط جوانانى كه شعارهاى ساف را سر مى‌دادند، رهبرى مى‌شد، چندى پيش حدود دو هزار جوان در حرم بيت‌المقدّس گرد آمدند تا از برگزارى «آيين ناسيوناليستهاى يهودى افراطى جلوگيرى كنند، آنها فرياد مى‌زدند: الاقصى با خون خود و جان خود تو را آزاد خواهيم ساخت.» «٣» اعتراف رهبران سياسى فلسطين‌ رهبران سياسى فلسطين پس از موج ايجاد شده اسلامى، بشدت غافلگير شدند و در ابتدا ماهيت اسلامى آن را رد كردند و آن را جزيى از ناسيوناليسم فلسطينى دانستند. به عنوان مثال، عرفات در مصاحبه با مجلّه «نوول ابزرواتور» ابتدا با دستپاچگى، اسلام گرايى در انقلاب اسلامى را رد كرد، اما طولى نكشيد كه ادعا كرد گروههاى اسلامى مى‌توانند در مجلس ملى فلسطين شركت كنند و سپس گرايش اسلامى در غزّه را ناشى از تأثير اخوان المسلمين مصر معرّفى كرد. «٤» حتى اين گروه ادعاى اتحاد بين ساف و