بسزايى در تكيه مردم فلسطين بر اسلام به عنوان يك ايدئولوژى سياسى داشته است:
١- پيروزى انقلاب اسلامى و تشكيل حكومت جمهورى اسلامى ايران.
٢- اوجگيرى مبارزات مردم مصر و شكل گيرى بنيادگرايى اسلامى در سطح گسترده‌اى از جهان اسلام.
٣- سرگردانى، انشعاب و اختلاف در سازمان آزاديبخش فلسطين.
٤- مراحل اوليه شكل گيرى مقاومت اسلامى در لبنان كه با تهاجم اسرائيل به صورت حادّ و گسترده درآمد.
دهه ١٣٦٠ (١٩٨٠ م) را مى‌توان دهه تحول در تفكر و شيوه مبارزه فلسطينيان ناميد از يك سو ملّت فلسطين در سطح گسترده‌ترى به پاخاست و از سوى ديگر، مبارزات مسلحانه به داخل سرزمينهاى اشغالى كشانده شد. بعلاوه، تغيير مسير مبارزاتى سازمان آزاديبخش فلسطين از مبارزه مسلحانه به مذاكرات سياسى و از تشكيل دولت مستقل فلسطينى در كل سرزمينهاى اشغالى به تشكيل دولت محدود را نيز بايد اضافه كرد.
اولين نشانه اوجگيرى مبارزات اسلامى و نقش اسلام در عرصه سياسى و مبارزات فلسطينيها را مى‌توان در به دست گرفتن و كنترل اتحاديه‌هاى دانشجويى به وسيله دانشجويان مسلمان ذكر كرد. بيشترين آراى انتخاباتى در دانشگاههاى غزه، قدس، الخليل، النجاه، بير زيت، بيت اللّحم به دانشجويان مسلمان و انجمنهاى اسلامى تعلّق گرفت. «١» اولين تلاش و اقدام مسلحانه در سال ١٣٥٩ از سوى «اسرة الجهاد» (گروه اسلامى كه بيشترين اعضاى آن دستگير شدند) صورت گرفت كه باعث گسترش روحيه مبارزه بر مبناى ايدئولوژى اسلامى شد. «٢» جهت‌گيرى روحانيت و مساجد به عنوان ائمّه جمعه و جماعت نيز در انگيزه‌هاى مردم براى قيام دخالت زيادى داشته است. شيخ محمّد ابوطير يكى از روحانيون برجسته انتفاضه است كه موضعش را بدين صورت بيان و اعلام مى‌دارد: «تنها اسلام‌