٤- جبران زيان مالى آن دسته از فلسطينيهايى كه مايل به بازگشت نيستند.
٥- كنترل سازمان ملل بر ساحل غربى رود اردن و نوار غزّه در دوره انتقالى پس از خروج از اشغال اسرائيل.
٦- تأسيس دولت فلسطينى در ساحل غربى رود اردن و نوار غزّه.
٧- شناسايى حق حاكميت تمام كشورهاى منطقه در صلح و همزيستى مسالمت آميز.
٨- تضمين اجراى مواد طرح از سوى سازمان ملل متحد يا برخى از اعضاى آن سازمان.
اين طرح مورد مخالفت تعدادى از كشورهاى اسلامى، بويژه جمهورى اسلامى ايران، قرار گرفت. امام خمينى (ره) نوك تيز حملات خود را متوجه اين طرح ساخت و آن را خيانت به اسلام دانست و از جهان اسلام خواست با اين طرح مخالفت كنند. «١» براى اصلاح و ترميم اين طرح، سران ٢١ كشور عضو جامعه عرب به دعوت ملك حسن، پادشاه مراكش، در شهر «فاس» گردهم آمدند و پس از مذاكرات مفصل با ايجاد تغييراتى در طرح فهد، طرحى به نام «طرح اعراب براى صلح» يا طرح فاس را تصويب كردند، ولى اين طرح نيز مانند طرح فهد موجوديت رريم صهيونيستى را بطور ضمنى پذيرفت.
كنفرانس بين المللى صلح‌ اين طرح نخستين بار از طرف «لئونيد برژنف» يكى از رهبران اتحاد جماهير شوروى (سابق) در سال ١٣٦٠ (١٩٨١ م) عنوان شد. برژنف ضمن محكوم كردن طرح كمپ ديويد و اشاره به شكست آن، خواستار تشكيل يك كنفرانس بين المللى صلح با شركت كليه طرفهاى درگير از جمله آمريكا، شوروى، اسرائيل، كشورهاى عربى، ساف و همكارى كشورهاى اروپايى شد. سرانجام، پيشنهاد كنفرانس بين المللى صلح در آذر ماه سال ١٣٦٠ به تصويب سازمان ملل متحد رسيد و مقرر شد تا قبل از پايان سال ١٣٦٣ تشكيل شود.
همزمان با ارائه اين طرح، ريگان رئيس جمهور آمريكا، پيشنهاد تشكيل يك‌