قبلى بود و تنها سوريه بود كه جبهه مبارزه با اسرائيل را تشكيل مى‌داد. در سال ١٣٦٠ (١٩٨١ م) دو فروند هلى كوپتر سوريه توسط نيروهاى اسرائيلى سرنگون شد. سوريه اين اقدام را با استقرار موشكهاى زمين به هوا در «زحله» و موشكهاى دور برد در طول مرز خود با لبنان پاسخ گفت. اسرائيل از تأسيسات وسيع نظامى «ساف» در جنوب لبنان وحشت داشت و نگران آن بود كه روزى فلسطينيها دست به جنگ فرسايشى عليه اسرائيل بزنند، از اين رو دست به نابودى تأسيسات نظامى ساف در جنوب لبنان زد؛ اما موفقيتى در اين ماجراجويى كسب نكرد. دولت اسرائيل، در اين زمان، بيش از پيش سعى در به قدرت رساندن متحدين مارونى خود در لبنان داشت.
پارلمان اسرائيل در ٢٣ دى ماه ١٣٦٠ (١٣ ژانويه ١٩٨٢) با گذراندن لايحه‌اى، بلنديهاى جولان را كه از سال ١٣٤٦ (١٩٦٧ م) طى جنگ شش روزه اشغال كرده بود، بطور رسمى به خاك خود ملحق ساخت. سوريه اين اقدام را اعلام جنگ عليه كشور خود قلمداد كرد.
رژيم صهيونيستى، چند روز پس از آزادى خرمشهر از اشغال متجاوزين بعثى عراق، با استعداد ١٢٠ هزار نفر نيروى پياده و انبوهى از تانكها از سه محور، ساحل مديترانه، جبل و بقاع وارد خاك لبنان شد. اسرائيل در حقيقت با هدف برچيدن پايگاههاى فلسطين از جنوب لبنان، خارج كردن ارتش سوريه از لبنان و تحكيم قدرت دولت مركزى مارونى و متّحد اسرائيل، اين تهاجم گسترده را آغاز كرد و سعى داشت با امضاى يك توافقنامه آتش بس با سوريه، تنها با يك جناح فلسطينى روبرو شود، ولى موفق نشد. به گفته ژنرالهاى اسرائيلى تلفات آنها در اين جنگ از مجموع جنگهاى گذشته تجاوز كرد و نزديك به هشتصد هزار تا يك ميليون فلسطينى و لبنانى را آواره كرد. در اين جنگ سى‌هزار نفر كشته و هشتاد هزار نفر زخمى شدند و بيروت ٧٩ روز در محاصره اسرائيل بود؛ اين جنگ به اختلاف بين سوريه و ساف دامن زده و زمينه خروج عرفات و دار و دسته او را از لبنان فراهم كرد. نيروهاى مردمى، بويژه شيعيان اين كشور، قهرمانانه در مقابل صهيونيستها مقاومت كرده و سرانجام آنها را در شهريور ١٣٦٢ مجبور به ترك لبنان كردند. «١»