مصر به قدرت رسيده بود، به مناسبت چهارمين سال كسب قدرت، كانال سوئز «١» را در سال ١٣٣٥ (١٩٥٦ م) ملّى اعلام كرد.
پس از ملّى شدن كانال سوئز توسط مصر، روابط مصر با دو كشور انگلستان و فرانسه بحرانى و اين دو كشور به همراه آمريكا ذخاير مصر را در بانكهاى خود توقيف كردند.
اوضاع بتدريج روبه وخامت گذاشت و دو كشور انگلستان و فرانسه به ارتشهاى خود آماده باش داده و جوّ متشنّجى در منطقه حاكم شد.
اسرائيليها در اين ميان با توجه به جوّ متشنّج بين مصر و قدرتهاى اروپايى، فرصت را مناسب ديده و تصميم خود را براى حمله به صحراى سينا به اطلاع «گيموله»، نخست وزير وقت فرانسه رساندند. اين طرح با موافقت «پاريس» و «لندن» روبه رو و مقرّر شد، دو كشور مزبور، اسرائيل را در اين حمله يارى دهند. سرانجام در شب هفتم آبان ١٣٣٥ (٢٩ اكتبر ١٩٥٦ م)، يك لشگر زرهى از نيروهاى اسرائيلى به فرماندهى «موشه دايان» مرزهاى اسرائيل را پشت سرگذاشت و وارد صحراى سينا شدند. همزمان يك گردان از چتربازان اسرائيلى در پشت مواضع مصريها در صحراى سينا، در حالى كه توسط هواپيماهاى فرانسوى از راه آسمان تغذيه و حمايت نظامى مى‌شدند، پياده و از پشت به نيروهاى مصرى حمله‌ور شدند. رزمناوهاى فرانسوى، همزمان به كانال سوئز نزديك و سواحل مصر را در دو سوى كانال زير آتش گرفتند. مصر بسرعت خود را سازماندهى كرد و موفق شد نيمى از توان صهيونيستها را در صحراى سينا منهدم و هفت هواپيماى نظامى اسرائيلى را سرنگون كند.
انگلستان و فرانسه كه خواهان گسترش جنگ بودند و مصوّبه سازمان ملل مبنى بر توقف درگيرى را رعايت نكردند، با اخطار شديد شوروى رو به رو شدند. آمريكا به‌