سياست خارجى اين دو ابر قدرت بود. در منطقه خاورميانه، تصميم ابرقدرتها به استمرار و مديريت بحران فلسطين، مانع از حل اين مشكل و باعث تثبيت موجوديت صهيونيستى شد. عدم موضعگيرى قاطع رژيمهاى عربى در برخورد با رژيم صهيونيستى بخشى از عوامل حل نشدن قضيه فلسطين است. اين كشورها رويه واحدى در قبال فلسطين اتخاذ نكردند؛ بلكه گاهى سياستهاى متضادى داشته‌اند.
كشورهاى اردن، مصر، سوريه و لبنان، به خاطر هم مرز بودن با فلسطين نقش بارزترى در اين قضيه داشته‌اند. ساير كشورهاى عربى نظير عراق، عربستان و كشورهاى حاشيه خليج فارس به محكوميتهاى لفظى اسرائيل و در نهايت به كمكهاى مالى به سازمانهاى فلسطينى اكتفا كرده‌اند.
روابط اردن و فلسطين: فلسطينيها حدود هفتاد درصد جمعيت اردن را تشكيل مى‌دهند. بيشتر نخست وزيران كابينه‌هاى اردن فلسطينى الاصل بوده‌اند. تا قبل از شروع انتفاضه روابط ادارى و قانونى فلسطينيهاى نوار غربى رود اردن كه تحت اشغال رژيم صهيونيستى است، با اردن بود. انجام عمليات نظامى اوليه فلسطينيها عليه رژيم اشغالگر قدس بويژه در آغاز مبارزات چريكى سال ١٣٤٤ (١٩٦٥ م) از خاك اردن بوده است.
اردن براى فلسطينيها بسيار اهميت دارد. همچنين فلسطين براى اردنيها اهميت فراوان دارد. شاه حسين خود را نماينده مردم فلسطين مى‌داند و مقامات رژيم صهيونيستى معتقدند كه كشور فلسطينيها اردن است.
على رغم چنين پيوندهاى نزديكى ميان دو كشور مزبور، اردن ساحل غربى رود اردن را كه متعلق به فلسطينيها بود، در فروردين ١٣٢٩ (آوريل ١٩٥٠) به خاك خود ملحق كرد. اين الحاق ضربه‌اى سنگين به شانس استقلال فلسطين وارد ساخت. از آنجا كه اردن در شرايط پس ا ز موجوديت رژيم صهيونيستى و در صورت درگيرى جنگ، بيش از ديگر كشورهاى عرب آسيب پذير بود، درصدد مصالحه و انعقاد قرار داد صلح با اسرائيل برآمد، به همين جهت ملك عبدالله پادشاه اردن كه در حال مذاكره مخفيانه با اسرائيليها بود، در سال ١٣٣٠ (١٩٥١ م) به قتل رسيد.
با توجه به كثرت جمعيت فلسطينى در اردن، رژيم اين كشور توانايى كنترل مبارزات‌