متعهد شدند از اماكن مقدس دفاع كنند. «١» در همين حال، قيامهايى در كشورهاى عربى نظير مصر و سوريه رخ داد كه ملت فلسطين را براى قيام آماده‌تر كرد. افزايش ماليات، ظلم و ستم و تشديد شكنجه بر اعراب فلسطينى در اواخر دهه ١٣١٠ (١٩٣٠) منجر به تشديد و فراگير شدن انقلاب و تشكيل گروههاى مسلّح در سرزمينهاى اشغالى شد كه با عكس العمل تند دولت انگلستان روبه‌رو گشت. پادشاهان عربى نيز دست به كار شده و مقدمات جنگ با اسرائيل را فراهم كردند، ولى انگلستان با وعده و تهديد، پادشاهان عرب را به سازش و آرامش متقاعد مى‌كرد. «٢» تقسيم فلسطين و عكس العمل اعراب‌ به دنبال تشديد بحران در فلسطين هيأت بازرسى از سوى جامعه ملل به اين كشور اعزام شد. يكى از پيشنهادهاى اين هيأت تقسيم سرزمين فلسطين به سه منطقه عربى، يهودى و بى‌طرف بود كه با تأييد دولت انگلستان همراه شد.
اين پيشنهاد بلافاصله مورد مخالفت جامعه عرب قرار گرفت و كشورهاى عربى هر كدام جداگانه مواضع تندى در برابر اين تصميم اتخاذ كردند. به همين جهت در سال ١٣١٦ (١٩٣٧ م) كنگره سران عرب در بلودان سوريه تشكيل شد. اين كنگره مخالفت شديد خود را با تقسيم فلسطين، تشكيل دولت يهود، حكومت سرپرستى انگلستان و مهاجرت يهوديان به فلسطين اعلام كرد. «٣» اين موضعگيرى كشورهاى عربى عزم مردم فلسطين را در تداوم مبارزه راسختر كرده، روند انقلاب را تشديد كرد. سوريه و لبنان مركز تأمين احتياجات مردم فلسطين شدند، عراق اسلحه و مهمات و نيروهاى نظامى براى فلسطينيها ارسال كرد. كشورهاى يمن، عربستان، مراكش و مصر نيز از حاميان‌