شد. هنگام شب حمله زمينى با آتش توپخانه دوهزار تانك از دو جناح آغاز شد و نيروهاى عمل كننده مصر و سوريه به سوى هدفهاى از پيش تعيين شده در شرق كانال سوئز و ارتفاعات جولان به راه افتادند. نيروهاى مصرى در يك جنگ شش ساعته موفق شدند، خط دفاعى «بارلِوْ» را كه بيش از هفت متر ضخامت داشت، منهدم كرده وارد صحراى سينا شوند. سوريها با پياده كردن دهها هلى‌كوپتر بر كوه «هرمون» موفق شدند، يكى از مستحكم ترين مقرهاى اسرائيل را كه در اين كوه قرار داشت، به تصرف درآورند.
جنگ رمضان چنان براى صهيونيستها خرد كننده بود كه «موشه دايان» وزير دفاع اسرائيل بطور صريح به شكست خود اقرار كرد و براى اولين بار بطور عاجزانه گفت: «بر خلاف تصور اعراب ما هرگز در منطقه زورگو نبوده و نيستيم و مخالفيم كه از ما يك هيولا بسازند. ما قلدر نيستيم و اين جنگ و سقوط استحكامات بارلو نشان داد كه اين مصريها هستند كه زورگو و قلدرند. ما چه پيروز شويم و چه شكست بخوريم، محق هستيم.» «١» آمريكا با شكست اسرائيل در اين جنگ، مصر را تهديد به مداخله نظامى كرد. انور سادات، رئيس جمهور وقت مصر، با آتش بس در برابر اسرائيل مشروط به آنكه اسرائيل تمامى اراضى اشغال شده در جنگ شش روزه را بطور كامل تخليه كند موافقت كرد.
صهيونيستها به دنبال اعلام آتش بس، دست به تجديد قوا زدند و در ٢٢ اكتبر حمله خود را به مواضع از دست رفته در سينا آغاز كردند؛ اين در حالى بود كه شورويها به مصر اطمينان داده بودند كه اسرائيل آتش بس را نقض نخواهد كرد. بدين‌سان بار ديگر روسها خيانت خود را عليه منافع اعراب و مصالح فلسطين نشان دادند. اسرائيليها طى چند حمله در ظرف يك هفته، تمامى صحراى سينا را دوباره اشغال كردند، سوريها هم كه وضع را بدين منوال ديدند، آتش بس را پذيرفتند. «٢» جنگ خرداد ١٣٦١ لبنان (١٩٨٢ م)
اين جنگ از لحاظ منطقه عملياتى، محدود، ولى از نظر زمانى طولانى‌تر از جنگهاى‌