شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٥٦ - باب ك - ل
اگر آنچه را كه من مىدانم، مىدانستيد، اندك مىخنديديد و بسيار مىگريستيد.
١٨٧. لِيَأخُذِ العَبدُ مِن نَفسِهِ لِنَفسِهِ و مِن دُنياهُ لآخِرَتِهِ و مِنَ الشَّبيبَةِ قَبلَ الكبَرِ و مِنَ الحَياةِ قَبلَ المَمات، فَما بَعدَ الدُّنيا مِن دارٍ إلاَّ الجَنَّةُ أوِ النّارُ؛١
بنده بايد كه از خويش براى خويش، و از دنيايش براى آخرت، و از جوانىاش پيش از پيرى، و از زندگىاش پيش از مرگ توشه برگيرد، كه پس از دنيا سرايى جز بهشت يا دوزخ نيست.
١٨٨. لَيسَ الشَّديدُ بِالصُّرعَةِ، إنَّمَا الشَّديدُ الَّذي يَملِكُ نَفسَهُ عِندَ الغَضَبِ؛٢
نيرومند، آن نيست كه حريف را به زمين مىافكند. نيرومند، كسى است كه به هنگام خشم بر خويشتن چيره باشد.
١٨٩. لَيسَ بِكَذّابٍ مَن أصلَحَ بَينَ اثنَينِ فَقالَ خَيراً أو نَمى خَيراً؛٣
دروغگو نيست آن كه [مصلحتجويانه] ميان دو نفر آشتى مىدهد. او خير مىگويد يا بر خيرى مىافزايد.
١٩٠. لَيسَ مِنّا مَن لَم يُؤَقِّرِ الكَبيرَ و يَرحَمِ الصَّغيرَ و يَأمُر بِالمَعروفِ و يَنهَ عَنِ المُنكَرِ؛٤
از ما نيست آن كه پيران را حرمت نمىنهد و با كودكان مهربان نيست و امر به معروف و نهى از منكر نمىكند.
(١) . نثر الدر، ج ١، ص ١٥١.
(٢) . تحف العقول، ص ٤٧.
(٣) . المعجم الصغير، ج ١، ص ١٠٢.
(٤) . مسند أحمد، ج ١، ص ٢٧٥.