شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٢١ - باب آ - الف

باب آ - الف

١. آفَةُ السَّماحَةِ المَنُّ‌؛١

آفت بخشش، منّت‌گذارى است.

٢. آفَةُ العِبادَةِ الفَترَةُ‌؛٢

آفت عبادت، سستى است.

٣. آفَةُ العِلمِ النِّسيانُ‌؛٣

آفت دانش، فراموشى است.

٤. اِتَّقوا فِراسَةَ المُؤمِنِ فَإِنَّهُ يَنظُرُ بِنُورِ اللّهِ‌؛٤

از هوشيارى مؤمن پروا كنيد، كه مؤمن با نور خدا نظر مى‌كند.٥

(١) . معدن الجواهر، ص ٥٩.

(٢) . المحاسن، ج ١، ص ١٧.

(٣) . الخصال، ص ٤١٦.

(٤) . بصائر الدرجات، ص ٣٧٥.

(٥) فراست، يعنى شناخت باطن امرى با نگريستن به ظاهر آن و مراد از فراست مؤمن، شناخت‌هايى است كه با الهامات رحمانى به او افاضه مى‌شود. بر اساس برخى احاديث، دريافت، داراى مراتبى است كه هر مؤمنى از آن برخوردار است. در برخى احاديث نيز آمده است نورى كه مؤمن با آن نظر مى‌كند، همان نورى است كه از آن آفريده شده است. مراد از «پروا داشتن»، شايد اين باشد كه معرفت مؤمن، معرفتى ربّانى و حكايتگر حقيقتِ امور است كه نبايد بى‌اهمّيت از كنار آن گذشت.