احكام اموات - گلپايگانى، سيد محمد رضا - الصفحة ١٤ - وصيت بر يك سوّم ٣/ ١ يا يك پنجم ٥/ ١
(م ٢٧٠٦) كسيكه وصيّت مىكند بايد عاقل باشد و از روى اختيار وصيت كند و بايد سفيه نباشد يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند ولى بالغ بودن شرط صحيح بودن وصيت نيست و همين قدر كه وصيّت كننده ده سال داشته باشد و راههاى خير و كارهاى نيك را بشناسد كافى است.
(م ٢٧٠٧) كسيكه از روى عمد مثلا بقصد خودكشى زخمى بخود زده يا سمّى خورده است كه بواسطه آن، يقين يا گمان به مردن او پيدا ميشود، اگر وصيت كند كه مقدارى از مال او را بمصرفى برسانند صحيح نيست.
(م ٢٧٠٨) اگر انسان وصيت كند كه چيزى بكسى بدهند، در صورتى آن كس آن چيز را مالك مىشود كه بعد از مردن وصيتكننده آنرا قبول كند و اگر در زمان زنده بودن او قبول نمايد مالك نمىشود.
(م ٢٧٠٩) وقتى انسان نشانههاى مرگ را در خود ديد، بايد فورا امانتهاى مردم را بصاحبانش برگرداند و اگر بمردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده بايد بدهد، و اگر خودش نمىتواند بدهد، يا موقع دادن بدهى او نرسيده، بايد وصيت كند و بر وصيّت شاهد بگيرد، ولى اگر بدهى او معلوم باشد و اطمينان دارد كه ورثه مىپردازند، وصيت كردن لازم نيست.
(م ٢٧١٠) كسيكه نشانههاى مرگ را در خود مىبيند، اگر خمس و زكوة و مظالم بدهكار است، بايد فورا بدهد و اگر نميتواند بدهد، چنانچه از خودش مال دارد، يا احتمال ميدهد كسى آنها را ادا نمايد، بايد وصيت كند.
و همچنين است اگر حج بر او واجب باشد.
(م ٢٧١١) كسيكه نشانههاى مرگ را در خود ببيند، اگر نماز و روزه قضا دارد، بايد وصيّت كند كه از مال خودش براى آنها اجير بگيرند،