احكام اموات - گلپايگانى، سيد محمد رضا - الصفحة ١٠٧ - بى تابى در مصيبت، اجر را از بين ميبرد

راضى باشد خواه موجب خوشنودى او باشد و خواه موجب خشم او[١].

مؤمن واقعى با بلا همدوش است‌

محمد بن بهلول، از امام صادق (ع) روايت ميكند كه فرمود: همانا مؤمن بمنزله كفّه ميزان است باين معنى كه هرچه ايمانش زياد شود بلا و مصيبتش نيز زياد مى‌شود[٢].

از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: هرگاه كسى بمصيبتى گرفتار آيد بجاست كه بياد مصائب پيامبر اكرم (ص) بيفتد زيرا مصائب آنحضرت بزرگترين مصيبتها است‌[٣].

بى صبرى نتيجه‌اى جز حرمان ندارد

هنگامى كه برادر اشعث بن قيس از دنيا رفت امير المؤمنين (ع) جهت تسليت او بديدارش رفت بعد (از اداى تسليت) فرمود: اگر جزع و بى‌تابى كنى حق خويشاوندى را رعايت كرده‌اى و چنانچه صبر كنى حق خدا را ادا كرده‌اى پس اگر بر امرى كه واقع شده صبر كردى مورد تعريف و تمجيد هستى و چنانچه براى پيش‌آمدى كه شده جزع و بى‌تابى نمودى مورد نكوهش و مذمت‌خواهى بود[٤].

بى‌تابى در مصيبت، اجر را از بين ميبرد

زراره از امام صادق (ع) روايت ميكند كه فرمود: كسيكه (بر اثر

[١]. وسائل جلد ١ ص ٨٩٩.

[٢]. وسائل جلد ١ ص ٩٠٨.

[٣]. وسائل جلد ١ ص ٩١١.

[٤]. وسائل جلد ١ ص ٩١٣.