کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٠

ذكر جملة منه في كشف الغمّة انتهى و هم در كتاب امل الامل أبو الحسن بن أبي الهيجاء اربلى را نام برده و گويد از صاحب كشف الغمّة روايت ميكرد و اجازه داشت و آنرا من ديدم بخط يكى از علما و هم در ترجمه سيد شمس الدين محمّد بن فضل علوى حسني گويد فاضل بزرگوار كتاب كشف الغمّة را از مؤلّفش عليّ بن عيسى روايت ميكند و از او اجازه دارد انتهى.

و باز صاحب روضات گويد اين مرد در كلمات متاخرين بوزير وصف گرديد و اين غلط بزرگى است و اشتباه شده است به هم‌نام وى كه در ترجمه او در قسم ثاني خواهد آمد إنشاء اللّه انتهى‌

آنچه اول بترديد و احتمال ذكر كرده بود اينجا بطور قطع و يقين فرمود و استعجاب او از آنجهت است كه بتفصيل از مجارى أحوال صاحب كشف الغمّة خبر نداشت و درست وى را نمى شناخت و عجب نيست مردى بدين علم و فضل وزير باشد اما منصب و نباهت او در عهد مغول بود نه بني العباس و چنانكه گفتيم وى پيوسته با علاء الدين عطا ملك جوينى بود و همواره با او در سفر و حضر يار. و از اشعار او كه در امل آلامل آورده ابياتى است در مدح أمير المؤمنين ٧ و چون در متن كتاب كشف الغمّة مصحف بود اينجا نقل كرديم:

شأ و مقصد و جسرة ماده شتر قوى و زيافه خرامنده است.