صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٦٣ - حديث سى و پنجم
پوشاكشان ميانه روى و رفتارشان تواضع و فروتنى است. با اطاعت و فرمانبردارى براى خدا خضوع كردند، پس مبهوت [جمال او] شدند، از آنچه خدا بر آنها حرام كرده است، چشم پوشيدهاند و به شنيدن علمى كه برايشان سودمند است گوش فرا دادهاند.
در سختى و گرفتارى، چنان به سر مىبرند كه در آسايش و خوشى، و اين، در اثر رضايت آنها از قضاى خداوند است. اگر خداوند وقت مرگشان را معين نكرده بود، ارواحشان از شوق رسيدن به پاداش و از ترس عقوبت و عذاب، يك چشم به هم زدن در بدنهايشان قرار نمىگرفت.
آفريدگار در جانشان بزرگ، و هر چه غير اوست، در نظرشان كوچك است. آنها مانند كسى هستند كه بهشت را ديده و در آن متنعم است و يا دوزخ را مشاهده كرده و در آن معذب است.
قلبهايشان اندوهگين است و [مردم] از شرشان در امانند، بدنهايشان لاغر و نيازهايشان اندك است و نفسهايشان عفيف، و رنجشان از دنيا بسيار است. مدت كوتاهى [در اين دنيا] صبر كردند كه راحتى طولانى را برايشان به دنبال خواهد داشت. [داد و ستد با خدا] تجارت سود آورى است كه پروردگار كريمى آن را برايشان مهيا فرموده است. دنيا آنها را خواسته، ولى آنها دنيا را نخواستهاند. دنيا آنها را طلبيده، ولى آنها دنيا را عاجز و درمانده كردهاند.
اما شب هنگام به پا مىايستند و آياتى از قرآن را تلاوت مىكنند، و خود را با آن اندوهگين مىسازند و [يا] از آن بشارت مىطلبند.
در اثر گريه بر گناهانشان و درد زخمهاى درونشان، حزن و اندوه آنان برانگيخته مىشود و وقتى به آيهاى برمىخورند كه در آن ترس و بيم است، با گوش دل آن را مىشنوند و به آن چشم مىدوزند