صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٩٥ - حديث پنجاه و چهارم
[مؤمن] در دين قوى است و در عين نرمى، دورانديش است. ايمانى سرشار از يقين دارد و در [فراگيرى علوم دين و] فهم [آن] حريص است.
در راه هدايت با نشاط، در نيكوكارى پايدار، و داراى علمى توأم با حلم و بردبارى است.
و در شكرگزارى مدارا كنند، در راه حق سخاوتمند، در بىنيازى و ثروتمندى ميانهرو، و در فقر و نيازمندى آراسته است. هنگام توانايى با گذشت، در عين خيرخواهى مطيع و فرمانبردار، با وجود تمايل پرهيزكار از حرام است، و در مخالفت با نفس حريص، و در عين اشتغال و گرفتارى نمازگزار است، در شدايد بردبار، در فتنههاى تكان دهنده با وقار، در سختيها شكيبا، و در راحتى و گشايش شكرگزار است.
غيبت نمىكند، تكبر نمىورزد، از خويشاوندىاش نمىبرد، و سست اراده و بد اخلاق و درشتخو نيست.
طغيان و سركشىاش بر او پيشى نمىگيرد، شكمش او را رسوا نمىسازد، شهوتش بر او غالب نمىشود، به مردم حسد نمىورزد و اسراف و تبذير ندارد.
مظلوم را يارى مىنمايد و بر تهيدستان رحم مىكند. نفسش را به رنج و سختى مىاندازد، اما مردم از او در آسايشند. به دنيا ميل و رغبتى ندارد، و از هول و هراسهاى مردم اهل دنيا نمىترسد. مردم، به هم و غم خود روى آوردهاند و مؤمن نيز هم و غمى دارد كه او را به خود مشغول داشته است.
در حلم و بردبارىاش كاستى نيست. در رأى و نظرش سستى راه ندارد، و در دينش تباهى ديده نمىشود.