صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٤٥ - حديث بيست و دوم

به تواضع، خشوع (فروتنى در عبادت)، اداى امانت، بسيارى ذكر خدا، روزه گرفتن، نماز به پا داشتن، نيكى به والدين و رسيدگى به همسايگانى كه فقير و نيازمندند.

همچنين رسيدگى به قرض داران و يتيمان، راستى در گفتار، تلاوت قرآن و بازداشتن زبان، از اين كه، جز نيكى مردم را نگويند، [نيز] شيعيان ما [همواره‌] در بين اقوام خويش امين بودند.

جابر گفت: اى پسر رسول خدا ٦، ما كسى را با اين خصوصيات نمى‌شناسيم. حضرت، خطاب به او فرمود: اى جابر، افكار و آراى مختلف، تو را [از راه راست‌] بيرون نبرد. آيا كافى است مردى بگويد: من على ٧ را دوست دارم و از دوستداران او هستم، پس اگر بگويد من رسول خدا ٦ را دوست دارم [كه بهتر است‌]- زيرا رسول خدا ٦ از على ٧ بهتر است- ولى از سيره او پيروى ننمايد و به سنتش عمل نكند، اين دوستى براى او هيچ سودى نخواهد داشت. پس تقواى خدا را پيشه نماييد و براى آنچه نزد خداست، عمل كنيد، زيرا بين خدا و بين هيچ كس، قرابت و خويشاوندى نيست.

محبوبترين بندگان نزد خداوند و گرامى‌ترين آنها در پيشگاه او، با تقواترين و مطيع‌ترين آنهاست.

اى جابر، جز با اطاعت و فرمانبردارى از خداى متعال، تقرب به او حاصل نمى‌شود. تنها دوستى ما (آل محمد ٦) باعث رهايى از آتش نيست و هيچ يك از شما بر خدا حجتى ندارد. هر كس مطيع خداست، ولى و دوستدار ماست و هر كس نافرمانى خدا را نمايد، با ما دشمن است. ولايت ما اهل بيت، جز با عمل [به دستورات الهى‌] و پرهيز از گناه به دست نمى‌آيد.