ترجمه رساله تفضيل امير المؤمنين(ع) از شيخ مفيد - بهاردوست، علي رضا؛ شمسايي، محمد حسين - الصفحة ٤٠ - فصل ١ استدلال به آيه مباهله در برترى امام على

قرار مى‌گيرد، چه اينكه خود پيامبر اكرم ٦ بر اين مطلب راهنمايى نموده و براى اثبات آن دليل و برهان اقامه كرده است.

يكى از آن براهين چنين است: آن هنگام كه پيامبر ٦ مسيحيان نجران را به مباهله فرا خواند تا حق خويش را آشكار سازد و براى پيامبرى‌اش برهان بياورد و براى آنان ثابت كند كه مخالفت آنها با وجود اقامه برهان از سر دشمنى و عناد بوده، على ٧ را همرتبه خويش قرار داد و حكم كرد كه او همتا و به منزله نفس اوست. ايشان مرتبه فضيلت على ٧ را از خود پايين‌تر نياورد. بلكه برابر خويش قرار داد. پيامبر ٦ در آن هنگام اين آيه را از جانب پروردگار متعال در اين باره تلاوت كرد و شهادت داده و تأكيد نمود:

فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ‌[١].

«پس هر كه در اين باره پس از دانشى كه تو را حاصل آمده، با تو محاجّه كند، بگو: بياييد پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و نفسهايمان و نفسهايتان را فراخوانيم، سپس مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.» سپس ايشان حسن و حسين عليهم السّلام كه ظاهر واژه ابناء بر اين دو

[١]- سوره مباركه آل عمران، آيه ٦١.