براساس فهرست نامه‌ی آثار تاریخی ایران، اسکلت بنای امامزاده احمدبن موسی (شاه چراغ شیراز) به زمان اتابک ابوبکر سعد بن زنگی (٦٢٨ - ٦٥٨هـ.) تعلّق دارد.[١]

مشهور است که در زمان امیر مقرب‌الدین مسعود، بدرالدین وزیر اتابک ابوبکر، چهارطاق وگنبدی بر فراز بقعه‌ آن حضرت ساخته است.

پس از آن اتابک ابوبکر خود رواقی بر آن آستانه افزود.

درزمان ملکه‌ی معظمه تاشی خاتون مادر شاه ابواسحاق اینجو (٧٤٥ـ٧٤٦ق)، گنبد بقعه تعمیرات اساسی شد و در جنوب آن و متّصل به بقعه، مدرسه‌ای عالی به دستور او بنا گردید که بعدها این بانو مدفن خود را همسایه‌ی بقعه بنا کرد.[٢]

[١]. معماری اسلامی ایران در دوره ایلخانان، ص ١١٥.

[٢]. راهنمای آثار تاریخی شیراز، ص ٨١.