چون این موهبت در دولت عضدالدوله مسلّم گردید، به شکرانه چنین موهبتی عظیم، مقرر داشت چندین شبانه روز اطعام فقرا و مساکین به عمل آید؛ زندانیان را نیز آزاد ساختند و با کوبیدن نقاره سلطنتی و آزین بندی و چراغانی شهر، دستور سرور و نشاط عمومی دادند و چون خواست انگشتر را در دست نماید، شیخ عفیف‌الدین او را منع نموده، نسبت به مقام امام زاده سوء ادب دانست و گفت: بهتر آن است که انگشتر در خزانه، جزء ذخایر سلطنتی نگاه داشته،ودر روزها و مواقع مخصوص بدان تبرک نمایی که موجب دوام دولت تو خواهد بود.