علامه مجلسی نوشته‌اند: چون خبر شهادت حضرت موسی کاظم ٧ امام هفتم شیعیان در مدینه شایع شد، مردم به درِ خانه‌ی اُمّ احمد، مادر حضرت شاه چراغ احمد بن موسی ٧ گرد آمده و حضرت ايشان را با خود به مسجد بردند، زیرا از جلالت و قدر و شخصیت بارز و اطلاّع بر عبادات و طاعات و نشر شرایع و احکام و ظهور کرامات و بروز خوارق عادات که در آن جناب سراغ داشتند، گمان کردند که پس از وفات پدرش امام موسی بن جعفر ٧؛ امام بحق و خلیفه‌ی آن حضرت فرزندش احمد است.

به همین جهت در امر امامت با حضرتش بیعت کردند و او نیز از مردم مدینه بیعت بگرفت، سپس بر منبر بالا رفت، خطبه‌ای در کمال فصاحت و بلاغت انشاء و قرائت فرمود، آنگاه تمامی حاضرین را مخاطب ساخته و خواست غائبین را نیز آگاه سازند و فرمود: