«مدارا با كفّار، ظالمان و فاسقان و سخن گفتن به آرامى با آنان و لبخند زدن بر روى آنان، و بخشش مال به آنان براى جلوگيرى از اذيّت آنان و حفظ ناموس از آنان».

طبرانى از پيامبر اكرم (ص) روايت كرده است:

«آنچه مؤمن، ناموسش را با آن حفظ كند، صدقه است».[١]

تقيّه از منظر عامّه‌

بسيارى از علماى عامّه در كتابهايشان از صحابه و بزرگان ديگر، مطالبى را نقل كرده اند كه دلالت بر «مشروعيّت تقيّه» از نظر اسلام دارد و در اين جا به برخى از آنها اشاره مى شود:

- تقيّه عمّار بن ياسر[٢].

- تقيّه عبد الله بن مسعود[٣].

- تقيّه ابى دردا و ابى موسى اشعرى‌[٤].

- تقيّه ابى هريره‌[٥].

- تقيّه ابن عباس از معاويه‌[٦].

- تقيّه سعيد بن جبير[٧].

[١] - تفسير مراغى: ٣/ ١٣٦، چاپ مصر.

[٢] - تفاسير، سيره ها.

[٣] - المحلّى ٨/ ٣٣٦، مسأله ١٤٠٩، چاپ آفاق- بيروت.

[٤] - صحيح بخارى: ٨/ ٣٧، كتاب الادب، باب المداراة مع الناس.

[٥] - صحيح بخارى: ١/ ٤١ كتاب العلم، باب حفظ العلم.

[٦] - شرح معانى الآثار، طحاوى: ١/ ٣٨٩، باب الوتر.

[٧] - كتاب الاموال، ابى عيينه: ٥٦٧.