در مورد جواز، يا عدم جواز اين نوع از تقيّه، در ميان علماى مسلمين، اختلاف وجود دارد؛ قايلان به عدم جواز، استدلال مى كنند كه قرآن كريم تنها در مورد تقيّه مسلمان از مشرك، تصريح كرده و به قسم ديگر، اشاره اى ندارد، ولى علماى اماميّه، قايل به جواز اين نوع از تقيّه بوده و همان دو آيه ياد شده را دليل آورده اند. در باره نحوه استدلال به اين دليل، گفتنى است كه: از نظر علماى علم اصول، خصوصيّت مورد، موجب تخصيص نمى شود. از نظر علماى علم تفسير نيز به عموميّت لفظ استدلال مى شود، نه به خصوصيّت سبب.

در توضيح اين مطلب بايد پرسيد: آيا قرآن كريم در تقيّه جايز،

حال مسلمان را در نظر گرفته، يا حال مشرك؟ اگر حال مسلمان را در نظر گرفته پس تقيّه براى حفظ جان مسلمان است؛ بنابر اين، تقيّه در مقابل هر ظالمى جايز است، اگر چه آن ظالم، مسلمان باشد.

ظاهر قرآن كريم، معناى اوّل را مى رساند؛ يعنى تقيّه براى حفظ جان مسلمان در برابر خطر و نگهدارى او از دشمن است و اين علّت،