«ابن سكّيت» يكى از بزرگان ادبيات در زمان متوكّل است. خليفه او را به عنوان معلّم فرزندانش برگزيد. روزى از او پرسيد: «آيا اين دو فرزند من نزد تو دوست داشتنى ترند، يا حسن و حسين»؟

ابن سكّيت گفت: «به خدا سوگند! قنبر، خادم على (ع) از تو و پسران تو بهتراست».

متوكّل فرياد زد: «زبانش را از پشت سر ببريد»[٢].

گروه بى شمارى از شيعيان در قرنهاى گذشته با اين همه ظلم و استضعاف، رو به رو بوده اند، پس طبيعى است كه از بين تسليم شدن در مقابل دشمن و بين ريشه كن شدن و نابودى، راه ميانه اى را برگزينند تا از جهتى، ظلم و كجروى را از خود دور سازند و از جهت ديگر، در معرض از بين رفتن، و نابودى و ريشه كنى قرار نگيرند و اين، همان «تقيّه» است.

اين كه ابن تيميّه گفته است:

[١] - شرح نهج البلاغه: ١١/ ٤٦- ٤٤.

[٢] - وفيات الاعيان، ابن خلكان: ٦/ ٤٠٠، شماره ٨٢٧.